Strefa SPA

Kąpiel solankowa to jedna z wielu form terapii wodnej (hydroterapii) wykorzystywanych w medycynie naturalnej, która cieszy się coraz większym uznaniem ze względu na swoje wszechstronne korzyści zdrowotne.

Jest to zabieg haloterapeutyczny, czyli wykorzystujący właściwości soli. Solanka jest bogata w różnego rodzaju minerały, takie jak brom, magnez, wapń, potas, miedź czy jod. Dzięki bogactwu minerałów i mikroelementów w solance takie kąpiele mogą przynieść ulgę osobom cierpiącym na różne dolegliwości.

Kąpiele solankowe odbywają się w wodach chlorkowo-sodowych, które zawierają nie mniej niż 1 g składników stałych na litr wody. Najlepsze dla zdrowia stężenie wynosi natomiast 15 g danego pierwiastka na litr. Wspomniane składniki mineralne odżywiają skórę i przenikają do jej głębszych warstw, wpływając na zakończenia nerwów naczynioruchowych. Proces ten zmniejsza pobudliwość nerwów czuciowych i ruchowych i korzystnie wpływa na samopoczucie i stan fizyczny. Kąpiele solankowe są również doskonałym sposobem na regenerację organizmu.

Kąpiele ziołowo-miodowe łączą dwa naturalne składniki, które od wieków są cenione za swoje właściwości zdrowotne i pielęgnacyjne. Miód, znany z działania nawilżającego, odżywczego i przeciwbakteryjnego, jest często stosowany w kosmetykach i terapii zdrowotnej. Z kolei zioła są wykorzystywane ze względu na swoje różnorodne właściwości lecznicze, w tym łagodzenie podrażnień, wspomaganie regeneracji skóry i działanie relaksujące. Miód był stosowany w medycynie i kosmetyce od tysięcy lat. W starożytnym Egipcie, Grecji i Rzymie miód był ceniony za swoje właściwości lecznicze i pielęgnacyjne. Egipcjanie używali miodu do przygotowywania maści i leków, a także w rytuałach religijnych. W Biblii miód jest często wspomniany jako symbol dobrobytu i zdrowia. W średniowieczu miód był używany w leczeniu ran i infekcji, a także w kosmetykach. Zioła mają długą historię użycia w medycynie ludowej i tradycyjnej na całym świecie. Starożytni Grecy i Rzymianie wykorzystywali zioła w różnych formach, takich jak napary, maści czy kąpiele. Hipokrates, znany jako ojciec medycyny, zalecał stosowanie ziół w leczeniu wielu dolegliwości. W średniowieczu klasztory były miejscami, gdzie rozwijano wiedzę na temat leczniczych właściwości ziół i przygotowywano różne preparaty.

W XVIII wieku i XIX wieku kąpiele ziołowe były popularnym sposobem na poprawę zdrowia i samopoczucia. W połączeniu z miodem, kąpiele zyskały dodatkowe właściwości pielęgnacyjne, co wpłynęło na ich popularność w medycynie naturalnej i spa. Dzięki swojemu działaniu relaksacyjnemu i pielęgnacyjnemu, kąpiele te są stosowane w leczeniu problemów skórnych, łagodzeniu stresu i wspomaganiu regeneracji organizmu. Kąpiele ziołowo-miodowe są kontynuacją długiej tradycji wykorzystania naturalnych składników w celach zdrowotnych i pielęgnacyjnych. Połączenie ziół i miodu w kąpielach oferuje nie tylko korzyści dla skóry, ale także wsparcie dla ogólnego zdrowia i dobrego samopoczucia.

Kuracje siarczkowymi wodami leczniczymi są powszechnie znane i stosowane od wieków. Woda siarczkowa to rodzaj wody, w której rozpuszczone są związki siarki, głównie w postaci siarczków i siarczanów. Składniki te nadają wodzie specyficzny zapach i smak. Woda siarczkowa może zawierać zarówno siarkę organiczną, jak i nieorganiczne związki siarki, które wykazują działanie przeciwzapalne, antybakteryjne i kojące. Zawiera ona różne substancje aktywne – nie tylko siarkę, ale także brom, jod czy bor.  Kąpiel siarczkowa to nie tylko przyjemność dla zmysłów, ale także skarbnica korzyści dla zdrowia. Najważniejszym z nich jest łagodzenie objawów reumatycznych przynosząc ulgę osobom borykającym się z dolegliwościami układu kostno-stawowego. Fenomen popularności wód siarczkowych wynika z ich kompleksowego oddziaływania na zdrowie fizyczne i psychiczne, co sprawia, że są one cenione zarówno jako terapia zdrowotna, jak i relaksacyjna forma spędzania czasu. Kąpiel siarczkowa wspomaga proces regeneracji skóry, poprawia jej elastyczność oraz łagodzi różnego rodzaju podrażnienia. Atopowe zapalenie skóry, trądzik, egzema, choroby reumatyczne – te i wiele innych schorzeń doskonale leczą kąpiele siarczkowe. Kąpiel siarczkowa wspomaga także procesy detoksykacji organizmu, poprawiając krążenie krwi i usuwając toksyny z organizmu. Udowodniono, że regularne zażywanie kąpieli siarczkowych wpływa na regulację poziomu cholesterolu oraz trójglicerydów z jednoczesnym wzrostem zawartości żelaza. Hamują one również powstawanie żylaków. W osteoporozie korzystanie z takiego zabiegu umożliwia przenikanie siarki do organizmu i wykorzystanie jej jako elementarnego budulca kwasu chondroitynosiarkowego, który tworzy chrząstki stawowe. Przyspiesza to procesy regeneracji i odbudowy kostnej. Kąpiele siarkowe pomagają także na zmniejszenie ryzyka działań niepożądanych w przypadku ekspozycji na promieniowanie jonizujące, będą więc użyteczne dla pacjentów, którzy przeszli leczenie onkologiczne.Wodasiarczkowa ma bardzo istotny wpływ na funkcjonowanie skóry, włosów i paznokci. Siarka jest składnikiem kolagenu i keratyny, stanowiących główny budulec skóry, paznokci, włosów, a podaż związków siarkowych powoduje zwiększenie jędrności, gęstości i elastyczności skóry. Regularne stosowanie kąpieli siarczkowych pozwala na uzyskanie następujących efektów:ograniczenie powstawania nowych zmarszczek i złagodzenie już istniejących, poprawa kondycji skóry – jej napięcia, jędrności, elastyczności, pogrubienie oraz zmniejszenie porów, a także rozjaśnienie cery, wyrównanie kolorytu skóry i przebarwień powstałych z wiekiem.

Wśród najważniejszych właściwości glinki białej wymienia się działanie:

oczyszczające, ściągające, regenerujące, odżywcze, przeciwzapalne, głęboko nawilżające.

Biała glinka charakteryzuje się wysoką zawartością związków mineralnych (m.in. magnez, wapń, potas, żelazo fosfor). Szczególnie dużo w niej krzemianu glinu.

Glinka, zwłaszcza w białej odmianie, od dawna jest stosowana w różnych rytuałach pielęgnacyjnych, mających na celu poprawę stanu skóry i ogólnego samopoczucia. Jej delikatna struktura oraz bogactwo minerałów sprawiają, że jest idealna do stosowania na skórę wrażliwą, problematyczną, a także jako naturalny sposób na odprężenie i relaks po dniu pełnym wyzwań. Głęboko oczyszcza pory, usuwa zanieczyszczenia oraz nadmiar sebum, pozostawiając skórę promienną, odświeżoną i jedwabiście gładką.

Jak się przygotować do kąpieli

Reakcja organizmu na bodźce termiczne z zabiegu kąpieli jest możliwa dzięki mechanizmowi termoregulacji. Jest to zdolność ustroju do utrzymania optymalnej temperatury ciała. Rytm dobowy w tym zakresie jest dwufazowy: od godziny 3:00 do 15:00 występuje faza przegrzewania, natomiast od 15:00 do 3:00 faza ochładzania. Jeżeli zabiegi stosowane są zgodnie z rytmem biologicznym, ich działanie jest delikatniejsze. Zabiegi kąpielowe stosowane przeciwnie do rytmów biologicznych (czyli zimne przed południem, w fazie przegrzewania, a ciepłe po południu, w fazie ochładzania) wykazują bardziej intensywne działanie.Przygotowanie do kąpieli jest istotnym elementem, który wpływa na skuteczność i komfort zabiegu. Przed przystąpieniem do kąpieli pacjent powinien być wypoczęty. Z kąpieli można korzystać wyłącznie na czystą skórę, bez wcześniejszego stosowania kremów czy balsamów. Zadbaj o odpowiednią higienę ciała, zmyj makijaż i wszelkie kosmetyki, aby woda mogła w pełni zadziałać na Twoją skórę.

Piwo to nie tylko – zaraz po wodzie i herbacie – najpopularniejszy napój na świecie. W starożytnym Egipcie było wykorzystywane do leczenia chorób. Dzisiaj ma jeszcze więcej zastosowań. Korzystanie z dobrodziejstw piwa jest znane już od dawien dawna i nie chodzi tu tylko o walory smakowe.Piwo stosowano do pielęgnacji skóry np. w Chinach, a Egipcjanki moczyły w nim twarz, by poprawić jej wygląd. W Europie właściwości pielęgnacyjne najszybciej zostały docenione w Niemczech, a dokładnie w Bawarii w czasach średniowiecza. Bawarczycy odkryli, jak duży potencjał ma ten trunek nie tylko jako napój, ale również jako kosmetyk, który poprawia zdrowie i wygląd skóry. Później piwo było wykorzystywane także w wielu innych krajach w medycynie ludowej, a drożdże piwowarskie – produkt uboczny powstawania piwa, okazały się pomagać przy wielu chorobach. Do Polski zabiegi piwne ,,przyszły” z Czech, gdzie wciąż są bardzo popularne. To tam znajduje się jedno z największych piwnych spa na świecie.

Od wieków matka natura stanowi dla człowieka źródło inspiracji do tworzenia nowych metod leczenia. Nierzadko to właśnie najbardziej skomplikowane i najskuteczniejsze metody mają swój pierwowzór w naturze. Dzięki temu człowiek nauczył się wykorzystywać jej zasoby na swój użytek. Takim zasobem jest jeden z peloidów, czyli borowina. Borowina pochodzi od staropolskiego określenia torfów, które były wydobywane w borach. Jej złoża uformowały się 10 tys. lat p.n.e. Najwięcej znajduje się go w Europie Środkowo-Wschodniej.

Kąpiele konopne, wykorzystujące produkty z konopi (Cannabis sativa), stały się popularne w ostatnich latach, ale ich historia sięga znacznie dalej. Konopie mają długą tradycję użycia w różnych formach terapii, w tym w kąpielach. Konopie były używane w Egipcie zarówno w celach leczniczych, jak i rytualnych. Współczesne badania sugerują, że starożytni Egipcjanie używali oleju konopnego do pielęgnacji skóry, w tym do kąpieli i kompresów. Konopie były integralną częścią chińskiej medycyny tradycyjnej już około 2700 r. p.n.e., kiedy to były używane do leczenia różnych dolegliwości. Chociaż stosunkowo mało informacji jest dostępnych na temat kąpieli konopnych, olej konopny i jego ekstrakty były znane i stosowane wpielęgnacji skóry. W tradycyjnej medycynie indyjskiej, znanej jako Ayurveda, konopie były stosowane w leczeniu i pielęgnacji skóry. Wykorzystywano je do przygotowywania różnych preparatów, które mogły być używane w kąpielach i masażach. W średniowiecznej Europie konopie były często stosowane w medycynie ludowej, w tym w formie kąpieli i kompresów. Używano ich do leczenia ran, bólu i problemów skórnych. W XVIII i XIX wieku konopie były szeroko stosowane w medycynie zachodniej. Olej konopny był używany do różnych celów zdrowotnych, w tym do pielęgnacji skóry i leczenia chorób skóry. W XX wieku, w wyniku globalnych zmian w przepisach dotyczących konopi, ich użycie w medycynie i pielęgnacji skóry zostało ograniczone. Jednak w ostatnich dziesięcioleciach, po złagodzeniu przepisów dotyczących konopi w wielu krajach, nastąpił renesans zainteresowania produktami konopnymi. W XXI wieku nastąpił wzrost zainteresowania konopiami w kąpielach. Wzrost dostępności produktów z konopi, takich jak oleje, balsamy i ekstrakty, spowodował wzrost popularności kąpieli konopnych, które są teraz reklamowane jako sposób na relaksację i poprawę zdrowia skóry. Badania nad korzyściami płynącymi z konopi, w tym wpływem na skórę, zaczęły się intensyfikować.

Tradycje stosowania substancji humusowych naturalnego pochodzenia mają kilka tysięcy lat i wykorzystywane były zarówno w medycynie chińskiej jak również w starożytnej Europie. Chiński lekarz Li Shih-chen już w XVI wieku opisał ponad sześćdziesiąt zastosowań produktów naturalnych zawierających substancje humusowe. Swoimi obserwacjami Li Shih-chen wywarł duży wpływ na rozwój medycyny– nie tylko chińskiej, ale i europejskiej. Z kolei w tradycyjnej indyjskiej medycynie Ajurwedyjskiej z powodzeniem wykorzystywano Shilajt (jako Rasayana, czyli ogólny lek tonizujący), którego najbardziej aktywny składnik to kwas fulwowy. Obecnie kąpiel w wodzie humusowej to jedna z popularniejszych metod stosowanych w lecznictwie uzdrowiskowym. Wykorzystuje ona naturalne właściwości wody bogatej w humus, który powstaje z obumarłej i fermentującej roślinności osadzającej się przez miliony lat w pokładach torfu, borowin, węgla brunatnego oraz glebie. W składzie wody humusowej występują wysokie stężenia kwasów humusowych, huminowych, fulwowych oraz substancji mineralnych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu. Tego rodzaju woda wykazuje liczne właściwości prozdrowotne, w tym działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i regeneracyjne. Kąpiel w wodzie humusowej łączy w sobie walory kąpieli w wodzie leczniczej z korzyściami płynącymi z kąpieli zawiesinowoborowinowych.